تاریخ انتشار : ۰۹:۵۱ ۱۴۰۴/۰۵/۲۰

  دسته : آموزش

زندگی همه‌اش درباره رشد است و توست‌مسترز بخش جدایی‌ناپذیری از مسیر رشد من بوده است. به‌خصوص، این مسیر به من کمک کرد مهارت‌های انگلیسی‌ام را، هم در صحبت و هم در نوشتن، به شکل چشمگیری بهتر کنم.

من در اندونزی بزرگ شدم و یادگیری انگلیسی را از ۱۲ سالگی، در دوره راهنمایی، شروع کردم. عاشق این زبان شدم، اما در دبیرستان و بعد از آن، پیشرفتم کند بود. وقتی به‌عنوان معلم دولتی آغاز به کار کردم و کمی پس‌انداز داشتم، سه ماه مرخصی گرفتم تا در یک برنامه آموزش زبان انگلیسی شرکت کنم. این برنامه، کلاس سخنرانی در جمع هم داشت و یکی از مربیانم، عضو باشگاه توسست‌مسترز مالانگ در جاوای شرقی اندونزی بود.

باشگاه خیلی از خانه‌ام دور بود—سه ساعت با اتوبوس راه داشت. آن زمان به خاطر دختر دوساله و نوزادم نمی‌توانستم عضو باشگاه شوم و این آرزو را در دل نگه داشتم. اما وقتی همه‌گیری کرونا رخ داد و جلسات توسست‌مسترز آنلاین شد، عضو باشگاه شدم. این اتفاق فرصت‌های تازه‌ای برای یادگیری انگلیسی و تمرین مهارت‌های ارتباطی به من داد.

با حضور و مشارکت منظم در جلسات باشگاه از این فرصت استفاده کردم. نقش‌هایی مانند شمارنده میان کلمات و زمان‌سنج را بر عهده گرفتم و بعد شروع به ایراد سخنرانی کردم تا جایی که اعتماد به نفس پیدا کردم و ارزیابی سخنرانی‌های دیگران را بر عهده گرفتم.

یکی از نقش‌هایی که برای زبان‌آموزی‌ام خیلی مفید بوده، نقش «مدیر جلسه» است. این نقش باعث شد واژه‌ها و جملات انگلیسی را حفظ کنم و در نتیجه، در صحبت کردن روان‌تر شوم.

مادر شاغل بودن با دو دختر کوچک (۵ و ۷ ساله فعلی) اصلاً آسان نبود. در سال اول حضورم در توست‌مسترز، زندگی شخصی‌ام پر از چالش بود. با وجود بچه‌ها در خانه، تمرکز در جلسات آنلاین باشگاه آسان نبود. یادم هست وسط ارزیابی یک سخنرانی، یکی از بچه‌ها شروع به گریه و فریاد کرد و من کاملاً تمرکزم را از دست دادم و نتوانستم ادامه بدهم.

اما به مرور و قدم به قدم، بر این شرایط سخت و تردیدها غلبه کردم و هر چالش را به نقطه قوتی برای خودم تبدیل کردم.

پیشرفت خودم در توسست‌مسترز را حس می‌کردم. سال بعد از پیوستنم، معاون آموزشی باشگاه شدم. همچنین به عنوان سخنران و تسهیل‌گر آموزشی در منطقه خودم، پروبولینگو در جاوای شرقی، فعالیت کردم.

سفر من در توست‌مسترز به من تاب‌آوری آموخت، اعتمادبه‌نفسم را بالا برد و درهایی را به رویم گشود که هرگز تصورش را نمی‌کردم.

وقتی مدیر مدرسه‌ام مرا تشویق کرد در مسابقه «بهترین معلم» منطقه شرکت کنم، همه دستاوردهای توسست‌مسترز را همراه با جوایز سخنرانی و حضورم به عنوان مدیر جلسه در پرونده‌ام گذاشتم. در دسامبر ۲۰۲۳، در این رقابت برنده شدم و به عنوان بهترین معلم منطقه انتخاب شدم.

اتفاقات مهم دیگری هم در این مسیر بود. مثلاً با آقای موریس، عضو باشگاه توس‌مسترز ژاپن که یک آمریکایی و معلم زبان انگلیسی است، همکاری کردم تا جلسه مشترکی برگزار کنیم که در آن شاگردانم با او تمرین مکالمه انگلیسی داشتند.

همچنین داور مسابقات سخنرانی دانشجویی بودم. باشگاه ما به شرکت‌کنندگان بازخورد و ارزیابی می‌داد که باعث شد اعتمادبه‌نفسم برای ارائه ارزیابی‌ها بیشتر شود و بتوانم مهارت‌هایم را در موقعیت‌های دیگر هم به کار ببرم.

پیش از این، فقط به زبان اندونزیایی می‌نوشتم، اما پس از پیوستن به توست‌مسترز، مهارت نوشتن به انگلیسی‌ام بسیار بهتر شد. هنگام تهیه پیش‌نویس سخنرانی‌ها، روی ساختن مقدمه، گسترش محتوا و ایجاد ارتباط بین بندها کار کردیم.

توسست‌مسترز به من کمک کرد پس از سال‌ها تلاش، به سطح تازه‌ای از راحتی و اعتمادبه‌نفس در زبان انگلیسی برسم. من فقط مکالمه انگلیسی یاد نگرفته‌ام، بلکه هنر سخنرانی را نیز آموخته‌ام و پیشرفت مداومم را در هر دو دیده‌ام.

در سال برنامه‌ای ۲۰۲۵–۲۰۲۴، رئیس باشگاه توست‌مسترز مالانگ شدم. این سفر برایم بسیار تحول‌آفرین بود؛ نه تنها مهارت‌های ارتباطی و رهبری‌ام را شکل داد، بلکه زندگی شخصی و حرفه‌ای‌ام را نیز غنی‌تر کرد. توست‌مسترز به من تاب‌آوری آموخته، اعتمادبه‌نفسم را افزایش داده و درهایی را به رویم گشوده که هرگز فکرش را هم نمی‌کردم.

توس‌مسترز جامعه‌ای است که به شما توان می‌دهد استعداد واقعی خود را کشف کنید.
✍️ آنا یودا
🌐 Toastmasters.org