بوروکراسی رقصان

چرا نظامهای تعالی و مدیریت کیفیت فراگیر (مثل ایزو ) در ژاپن جواب میده و اینجا گاها خیر؟

بسیاری از نظامهای مدیریتی در کشورمان از الگوهای ژاپنی الهام گرفته است (مثل ایزو). اما چرا اونجا جواب میده و اینجا گاها خیر؟ براش فرضیه دارم بخصوص که دو سال در گروه بهمن هم با ژاپنی ها کار کرده بودم و از نزدیک، رفتار کاری اونها رو دیده بودم. پاسخ را در یک کلمه ابداعی؛ بیان میکنم: بوروکراسی_رقصان !

در تعریف عام، هرچیزی که از جنس داکیومنت و مستند باشه رو میتونیم بگیم بوروکراسی. با این حساب، شاید کشور و سازمان های ژاپنی، بسیار بوروکرات تر از ما باشن. اما چرا مثلا ایزو (از جنس بوروکراسی) اینجا ناکارامد و صرفا تزئینی میشه و اونجا اثربخش و «تحول آفرین»؟ بخاطر بوروکراسی رقصان.

☑️از جلسات با ژاپنی ها یادم میاد که از ما می خواستند حتما بیزنس پلن و طرح رو بصورت داکیومنت تهیه کنیم و از شفاهی گفتن بیش از حد، پرهیز کنیم. وقتی هم که در جلسه حضوری، پلن یک اپسیلون (جزئی)، تغییر می کرد فرداش داکیومنت اصلاحی برامون می فرستادن.
⛳️یعنی: همیشه آنچه مستند بود انجام می دادند و آنچه که انجام می دادند نیز مستند می کردند.
در حالی که ما شاید به ۲ دلیل از این کار اجتناب میکنیم:

الف) نوشتن برایمان سخت است؟
اینجا ما یک سند تهیه می کنیم و می خواهیم سه سال رویش سوگند یاد کنیم و تغییرش ندهیم. آیا نوشتن برایمان خیلی سخت است ؟ در حالی که نوشتن انقدر خوب است که حتی در روانشناسی؛ تکنیکی وجود دارد بنام نوشتاردرمانی !

ب) شاید هم حس منفی به داکیومنتیشن وجود دارد. وقتی چیزی را مستند می کنی، دیگران احساس می کنند می خواهی بعدا از آنها مچ گیری (غلط گیری) کنی ! ژاپنی ها ولی بهش می گن: عدم_انطباق !

و در پایان:
⛳️ ایزو و تعالی، بر شانه‌های « مستندسازی و گزارش نویسی» استوار است. بسیاری از کارشناسان ما که یکی از وظایف اصلی شان تهیه گزارش مکتوب است، این مهارت را بخوبی بلد نیستند و حتی ظاهر گزارش (صرفنظر از محتوا)، با زیبایی شناسی همراه نیست. (فونت های عجق و جق و ...). بظرم یا ایزو و غیره رو کنار بگذاریم یا به فرهنگ آن پایبند باشیم. فرهنگ مستندسازی مستمر (بوروکراسی رقصان!)